به رقص آوردمش در بزم عشرت

همی از سیم و زر بردم اوانی

بدان عفت که دانی زهره ام داشت

که هرگز کس نمی دیدش عیانی

به شبهای نشاط و میهمانی

چو گشتم پیر و در میدان غم کرد

قدم گویی و پشتم صولجانی