چو تخت قیصر و تاج کیانی

خمارین نرگسش در خواب رفته

ز بیماری و ضعف و ناتوانی

لب لعلش پر از لولوی شهوار

به کام دل رسی پیوسته تا حشر

گرم زینسان به کام دل رسانی

تو خود دانی که جان یک جو نیرزد