صد ره از پوست برون چو عدسم افکندند

تا کند عبرتم آگاه ز هنگامه عمر

در تب و تاب شمار نفسم افکندند

خون خشکم جوی از قدر نیرزبد آخر

نقش پا کرد تصور به تغافل زد و رفت

در ره هر که خط ملتمسم افکندند

ناز دارم به غباری که ز بیداد فلک