در پی قافله بی جرسم افکندند

ناز دارم به غباری که ز بیداد فلک

سرمه شد تا به ره دادرسم افکندند

چه توان کرد سراغ همه زین دشت گم است

شکوه من ز فراموشی احباب خطاست

از ادب پیش گذشتم که پسم افکندند

سخت زحمتکش اسباب جهانم بیدل