رسوا کند ز شکوه ی داغ دگر مرا

هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا

گو بوی گل بسوز دماغم که داده اند

از بهر بوی دوست دماغ دگر مرا

مشتاق شمع طورم و هر دم هجوم شوق