سایه ی گل برنتابد گوشه ی دستار ما

تحفه ی مرهم نگیرد سینه ی افکار ما

باعثی دارد رواج، سبحه کو، تزویر کو

تا ببندد صد گره بر رشته ی زنار ما

ما لب آلوده بهر توبه بگشاییم، لیک