بخاک اندر آمد سر و بخت اوی

بدارمش چون جان پاک ارجمند

نجویم ابر بی گزندان گزند

چو یک ماه بگذشت بر تخت اوی

همین بودش از روز و آرام بهر

یکی بنده در می برآمیخت زهر

بخورد و یکی هفته زان پس بزیست