به آدمی ی فرومایه دل مبند عرفی

که هر آن نوا که شنیدم شناختم که کجاست

جوی در وجود خود از مردمی نیابم هیچ

عرق ز ناصیه بیرون جهد که شرم کجاست

که این متاع زبون بازمانده ی یغماست