تو رنجیده ای بهر دشمن منه

ستاند ز تو دیگری را دهد

جهان خوانیش بی گمان بر جهد

بخور هرچ داری فزونی بده

هرآنگه که روز تو اندر گذشت

نهاده همه باد گردد به دشت