صد ره این بست و گشادم بر یاد است

لب فروبستن ناصح گرهی بر باد است

گل حسن تو بود در همه جا فصل بهار

بلبل باغ نوا از همه غم آزاد است

آدمی را ز همه چیز نفس منتخب است