باور نتوان کرد که در چنگل باز است

خونابه ی حسرت چکد از هز مژه هر گاه

بینم که خداوند کسی بنده نواز است

این قهقهه ی عیش که با کبک دل ماست

هر چند که عرفی پی تحقیق شتاب است

مشتاب به دنبال، که او بیهده تاز است