عرفی دل افتاده ام از کعبه چه جویی

این ها همه آرایش افسانه ی عشق است

هر شمع که در انجمن دهر بر افروخت

گر آتش طور است که پروانه ی عشق است

دیری است که او فرش صنم خانه ی عشق است