بهانه جوی تو عرفی به ناز عادت کرد

بهانه ای به خود آغاز کرده در جنگ است

هزار دیر به دل دارم از صنم معمور

لباس کعبه به دوشم مده که بس ننگ است

به آتشتی مرو اکنون که صلح هم جنگ است