که باز بالش امید تکیه گاه من است

مگر زمانه اسیر کمند آه من است

ز دیدن هوس، پاک بین شود چون عشق

دمی که حسن تو آلوده ی نگاه من است

صحیفه ای که نگردد به آب رحمت پاک