دو عالم از اثر شعله ی جمالت سوخت

دمی که حسن تو آلوده ی نگاه من است

صحیفه ای که نگردد به آب رحمت پاک

گمان برم که سیه نامه ی گناه من است

به جر شعاع محبت که در پناه من است