همت آن بود که لب تشنه بمیرد عرفی

کز گلوی هوسم چاشنی جان رفته است

رفت آن آفت دین از برم ای هوش بیا

تا ببینم که چه ها بر سر ایمان رفته است

ور نه صد بار به سر چشمه ی حیوان رفته است