فارغ ز خیرگی نگر در روی آفتاب

بیچاره آن که منتظر چاره کسی است

از خاک گشتگان تو هر گل که می دمد

معلوم می شود که دل پاره کسی است

این دیده آزموده نظاره کسی است

عرفی در آب و آتش اگر می رود روا است

بازش میاورید که آواره کسی است