این دیده آزموده نظاره کسی است

از خاک گشتگان تو هر گل که می دمد

معلوم می شود که دل پاره کسی است

فارغ ز خیرگی نگر در روی آفتاب

عرفی در آب و آتش اگر می رود روا است

بازش میاورید که آواره کسی است