لیک مسکین چه خبر داشت که شهبازی هست

آتشین بال و پرم دود بر آرد ز قفس

گو ندانم که مرا رخصت پروازی هست

جهتی دید و هوایی خوش و پرواز گرفت

عرفی آن زلف سیاه است کمندی که مراست

مانده چین بر سر چین خم اندازی هست