که کشته ی تو نصیبش ز آرمیدن نیست

دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

گذشت و سوختم از انتظار و باز ندید

درین دیار مگر رسم باز دیدن نیست؟

ز باغ وصل جه حاصل؟ دلا تصور کن