پس از ملال در آمد یه سینه، یار و بگفت

به ناز بالش غم تکیه اش سزاست، که نیست

نهاد مرهم لطفی به دل که در دو جهان

به غیرت از دل چاکم همین وفاست، که نیست

که نیم جان تو عرفی کجاست، که نیست