چو گیتی شود تنگ بر شهریار

به رنج و غم و شوربختی درم

رهایی نیابم سرانجام ازین

خوشا باد نوشین ایران زمین

تو گنج و تن و جان گرامی مدار

کزین تخمه نامدار ارجمند

نماندست جز شهریار بلند