فرو رفته اشک و فرا رفته آه

هنرمند گردیده در عیب هم

خروشیم بر هم چو شیر و پلنگ

همه آشتیهای بدتر ز جنگ

که باشند بر دعوی ما گواه

بفرمای گور و بیاور کفن

که افتاده ام از دل مرد و زن