نشستنگه آن گه به اسطخر بود

وزانجا سوی پارس اندر کشید

که در پارس بد گنجها را کلید

کیان را بدان جایگه فخر بود

جهانی سوی او نهادند روی

که او بود سالار دیهیم جوی