می ریزد صد هزار خروار

در خانه نشین که میکند باز

دیوار و در تو کار دیدار

رو پیچی و خود کرشمه از تو

آنان کایزد نمی پرستند

گشتند همه تو را پرستار

ای آنکه نداده ای دل از دست