بنگر که بهم چگونه میجوشند

شرمنده نشد ببین تو عرفان را

در سینه هزار چاکم افزون شد

تا دیده ام آن چاک گریبان را

آن آتش لعل و آب حیوان را

بنشین که ز کفر و دین بر آورده

سودای تو کافر و مسلمان را