الماس بریز بر سر زخمم

آن آتش لعل و آب حیوان را

بنشین که ز کفر و دین بر آورده

سودای تو کافر و مسلمان را

خالی مکن از نمک نمکدان را

آن به که ز شکوه لب فرو بندیم

بر هم بزنیم زور دیوان را