از تو ناقوس بدست من مست است که هست

دیده بگشای که عالم همه گی دیدار است

همه پامال تو شد خواه سرو خواهی جان

و آنچه در دست من از توست همین پندار است

و ز تو طرفی که ببستیم همین زنار است

برخور از باغچه حسن که نشکفته، هنوز

گل رسوائی ما از چمن دیدار است