که او بود سالار دیهیم جوی

نشستنگه آن گه به اسطخر بود

کیان را بدان جایگه فخر بود

جهانی سوی او نهادند روی

به تخت کیان اندر آورد پای

به داد و به آیین فرخنده رای

چنین گفت با نامور مهتران