غمت ما را نخواهد رفت از یاد

غم عشق تو ای حور پریزاد

ز غم های جهانم کرد آزاد

چه غم از خاطرت رفتم و لیکن

به اهل درد، خوبان را سری نیست

به هرزه عمر ضایع کرد فرهاد

شکیبم رفت و دین و دانشم شد