سحر آشفته دیدم شام زلفش

کزو هر ذره خورشید دگر بود

تامل در رخش چندانکه کردم

ملاحت از ملاحت، بیشتر بود

عجب شامی؟ که بر روی سحر بود

مگر دوشینه شب بر بام بودی

که بحر و بر پر از شمس و قمر بود