ندیدم مادری خورشید زاید

که بحر و بر پر از شمس و قمر بود

نشستم تا کمر در خون دیده

ز موئی که پریشان تا کمر بود

تو را مادر مگر خورشید گر بود

چنان اندیشه حسنش کند کس

که از اندیشه بسیاری به در بود