بس سبحه که شد بدل به زنار

بی پرده برون میا که بسیار

دین و دل و دست رفته از کار

در حلقه تار و مار زلفت

در دور دو چشم شوخ و مستت

بس گوشه نشین که شد قدح خوار

زنهار ز دست دوست گفتن