خوش آن خاری که چون سنگش بسر میزد من از حسرت

چو از جور رقیبان از در او بار می بستم

ره آمد شدن از گریه بر اغیار می بستم

چو گل میچیدم و بر گوشه دستار می بستم

گشادم از در پیر مغان شد کاشکی ز اول

ز کف تسبیح می افکندم و زنار می بستم