آنچنان شد غمش گریبان گیر

آه از دست آن لب و دندان

سرو آزاد جان از ین غم داد

که گرفتار توست پیر و جوان

که گریبان ندانم از دامان

روز وصل تو میروم از هوش

شب مهتاب، وای بر کتان