آن زلف و کاکل، آن چشم وابرو

از دوست نتوان ما را بریدن

ناصح تو مینال، مشفق تو میگو

هم جان ستانند، هم دلفریبند

گوئی که بوئی ز آن گل شنیدم

خود را نیابی، یابی گران بو

چون به توان کرد عاشق به تدبیر