کی خوش توان کرد دندان به دارو

گوئی که بوئی ز آن گل شنیدم

خود را نیابی، یابی گران بو

چون به توان کرد عاشق به تدبیر

بی می خرابم بی جرعه مدهوش

زان لعل میگون زان چشم جادو

گفتم رضی را سر نه بدین در