که می قدح قدح و گل چمن چمن داری

خورند خون همه اعضا ز ذوق شمشیرت

مگر به خاطر خود فکر قتل من داری

نشاط و عیش ببزم تو خوشه چینانند

چه دوستیست به آن سنگدل رضی دیگر

چه دشمنیست که با جان خویشتن داری