دل شوریده را چو ساغر می

که تو آزاد کرده هوسی

بر مزن گرد شمع ما ای غیر

که نه پروانه ای نه خر مگسی

نتوان داد هر زمان بکسی

رفته بر باد برگ این باغم

نه پس اندوزی و نه پیش رسی