رضی ثنای چنین مظهری نیاری گفت

شکفته باد رخ دوستانت همچو بهار

امیدوار چنانم که وقت جان دادن

سپاریم بیکی از آستان هشت و چهار

زبان دراز مکن کن بعجز خود اقرار