جمشید یا قباد کیند و کیان کیان

پیش تو خسروان جهان را چه اعتبار

کی پیش آفتاب جلوه نمایند اختران

در آستان حشمت و جاه وجلال تو

گلشن به سم مرکب تو عرصه زمین

روشن ز خاک مردم تو دیده جهان

ای آسمان مناز به بخت بلند خویش