دل گم گشته ای کو تا دگر در سینه باز آید

که موی بستر سنجاب نیش می گردد

به نوعی دیده ام از گریه ی بسیار نازک شد

که گر بر لاله و ریحان گشایم ریش می کردد

که چون صف های مورم درد و غم در پیش می گردد

فلک چندان تنک مایه است تا این گرم بازاری

که یک جو عافیت گر بخشدم دل ریش می گردد