ندانم عرفی این غم دوستی را از کجا دارد

که چون صف های مورم درد و غم در پیش می گردد

فلک چندان تنک مایه است تا این گرم بازاری

که یک جو عافیت گر بخشدم دل ریش می گردد

که در دنباله ی غم های بیش از پیش می گردد