در باده زند جام و به اندازه نسازد

نازم به صفای مه کنعان، که زلیخا

گر غیرت حور است ، که بی غازه نسازد

دریاست به یک حوصله رحمت ساقی

در بزم وی ای دل مکن افغان کشی، آنجا

با نغمه بی شعبه و آوازه نسازد

مرهم به از آن داغ که در حالت بهبود