قضا هنوز نیفکنده بود طرح کنشت

هنوز خسته دلم راه عدم می زد

که با گلوی خراشیده بانگ غم می زد

که کوس بی ادبی بر در صنم می زد

هنوز حسن نگاری ندیده بود صلاح

که ترک غمزه به دل ناوک ستم می زد