وقت عرفی خوش که چون نگشودند در بر رخش

شیشه ای نشکست و سنگی بر سر ساغر نزد

در چنین بزمی که یک پروانه دارد صد چراغ

با همه پروانگی گرد چراغی پر نزد

بر در نگشوده ساکن شد، در دیگر نزد