احباب گلفشان به لب جویبار و من

خون ترحم از دم شمشیر او چکد

دارم گمان که نامه عصیان شود سفید

ده قطره اشک از پی شست و شو چکد

خونم ز دیده جوشد و بر طرف جو چکد

من تلخی از ملامت دشمن نمی کشم

این شربت از دماغ، مرا، در گلو چکد