هنوز حسن پری و حیا نمی آرد

به آب عشق بنازم که کشتی دل من

کزو به چشمه او بی صفا نمی آرد

زهی شکیب که دست کرشمه بستن دوست

به عالمی کندم آفتاب فتنه کباب

که کس پناه به ظل هما نمی آرد

دل اجل شکند ور نه کو دمی کز دوست