هرگاه که مژگان مرا شوق تو برداشت

کارم همه در کاسه صاحب نظری بود

با آن که نمی داد امان سیلی فقرم

دایم سر من درهوس تاجوری بود

گر قطره و گر دجله سرشکم جگری بود

در بسته اندیشه به جز خار ندیدم

گل ها همه در خوابگه بی خبری بود