گر خاک مرا خشت حرم خانه نسازند

زنار نمودم به همه صومعه داران

تا دام رهم سبحه صد دانه نسازند

تا حشر سراسیمه به هرکوچه درآید

آتش به دو عالم زده از ناز و مرا غم

کز حسن تو بازیچه به افسانه نسازند

این سیل که بینم نمی از طبع تو عرفی